kr-nieuws.be
Christian Raes Schrijver

Christian Raes

Vrijwillige  Medewerker KRN

Vrienden en vriendinnen











Vrienden en vriendinnen.

Het is een open deur intrappen maar het internet bracht ons niks als geneugten. Ons zicht op de wereld, de bron van alle info.


Waar is de tijd dat als je eens iets wilde opzoeken je nog naar een bibliotheek moest om in een onhandige encyclopedie of in een onhandelbaar handboek te snuffelen. Middeleeuws. Nu, enkele klikjes, en voilà, een volledige informaticawinkel gaat zomaar voor u open.


Ik had het onlangs nog eens voor. Ik zat namelijk met een vermoeden van mogelijke aambeien. Na enkele seconden tikwerk vond ik een volledig rapport omtrent de symptomen, de mogelijke oorzaken, het eventueel gezondheidsgevaar maar vooral een uitgebreide verwijzing naar de best remediërende zalf voor deze pijnlijke aandoening.  Zodoende het opkomend euvel in de kiem kunnen smoren. En en plus een doktersconsult gespaard.
Sommige wicked-minds beweren dat dat hele internet slechts voor seks- en pornotoestanden is bedoeld. Iets wat ik sterk wil ontkennen; een teveel aan verboden vruchten vermindert de goesting, vraag het maar aan Eva.
Ook van de erbij horende sociale media ben ik een grote fan. Vooral van feisboek.


Ongestoord kan je er politieke, culturele en maatschappelijk beschouwingen lezen, geplaatst door verlichte geesten en gefrustreerde maatschappijvernieuwers, alsook handige tuin- en keukenweetjes, zoals hoe je lieve molletjes met een gerichte spadesteek kunt afmaken en pruimentaarten bakken.


Je vindt er zelfs hele verhaaltjes van pipos die wegens een gebrek aan aandacht blij zijn ook eens iets te publiceren. Ach, keuze genoeg, en je kan altijd ook zo’n knoddig emotietje sturen om de afzender te melden dat hij de pot op kan.


Akkoord, soms zitten er vreemde sjarels bij. Zoals een Zoeloe opperhoofd, die je na het betalen van een schamel voorschotje belooft je enkele goudklompen toe te sturen, of vriendelijke adviseurs die je monsteropbrengsten verzekeren. Altijd eerst je rekeningnummertje geven natuurlijk. Wat logisch is. Maar naar schijnt moet je hiermede toch oppassen. Kwatongen beweren dat er malafide personen aan het werk kunnen zijn. Doe ik ook niet aan mee. Mijn fortuin heb ik toch belegd in Astra Zenica, veilig en betrouwbaar, vlot leverbaar.


Het leukste is wel dat je met dit magisch medium zeer vlug een grote vriendenkring kunt opbouwen. Vroeger moest je hiervoor naar cafés of sport- en fitnessclubs gaan, ik mag er niet meer aan denken, maar nu: elke dag verzoekjes van vriendjes in spe die je graag in hun kameraadschappelijke armpjes willen sluiten.


Het lijkt vreemd, maar de laatste tijd krijg ik regelmatig verzoeken van sympathieke jongedames. Soms een beetje schaars gekleed maar blakend van levenslust. Ik wist altijd dat ik een mooie jongen was, maar kom, deze berichten strelen mijn ijdelheid. Op elk hun vraag tot vriendschap en verdere interesse ga ik dan ook onmiddellijk in. We moeten beleefd blijven en alhoewel onbekend is onbemind , wie niet waagt blijft maagd.


Een van mijn favoriete vriendinnen is Binta. Mijn idee een pientere en daarbij een goedogende deerne. Gisteren hadden we nog volgend boeiend gesprek, dat ik u niet wil onthouden. Ze begon haar vriendelijke kennismaking met een “Goedenavond knapperd. Hoe gaat het?” Ik antwoordde gewoon naar waarheid: “Goed”. Empathisch kwam fluks het antwoord: ” Ikzelf voel me ook zeer goed. Ik zou graag met je ruim kennis willen maken”. Leuk, vandaar mijn vriendelijke vraag “Van waar ben je?”.


Stante pede antwoord: “ Ik ben van Franse afkomst maar ik leef nu in Ivoorkust”. Ai, een tegenvaller. Ik vroeg toch voorzichtig: “Een beetje ver hé?”. Flexibel al zij is kwam er prompt een antwoord: “Ja, natuurlijk, maar afstand is geen probleem. Kom op, vertel van waar ben je?”.


Om haar wat te jennen, humor in een relatie is belangrijk, zei ik droogjes “Ikzelf woon in Busamboura.”. Blijkbaar ook geen probleem: “Leuk. Ach, ik echt  heel blij je te leren kennen. Vertel me schat, ben je getrouwd? Ik ben single zonder kinderen.” Doorgaand op mijn elan meldde ik dat het “bij ons de gewoonte is dat we een drietal vrouwen hebben, en dat ik dan ook een tiental kinderen had.” Allemaal geen bezwaar. De lustige jongedame stuurde met twee mooie foto’s, naar ik zag aan haar minuscule outfit genomen op een mooi wit strand, wel met het verzoek “haar ook enkele vrolijke zelfbeelden toe te sturen”. Voor mij was dit een probleem. Buiten een zeer knoddig zelfportretje waarbij ik als baby op zo’n wit-zwart schapenvelletje naakt poseerde, waarmee ik indertijd de derde prijs behaalde in de jammer genoeg terziele gegane wedstrijd van het schoonste Kind van België, had ik weinig bruikbaars. Zeer fotogeniek was ik nooit geweest. Ik stuurde dan maar een geintje, een fotootje van een van mijn laatste optredens:

De juffrouw zette door en vroeg mijn mail-adres. Ik begon het boeiend te vinden en stuurde dat ik op kus.mijn.kloten@hotmail.com te bereiken was.
Ze antwoordde opgewekt dat het “hoog tijd was om mekaar beter te leren kennen en leuke foto’s uit te wisselen”. Maar echt, “leuke” heb ik niet en kon dan ook niet op haar verzoek ingaan. Trouwens, Ivoorkust was wel veraf. Alhoewel ik toch gecharmeerd was door haar voortreffelijk Nederlands, il faut le faire. Na nog enkele ??? werd de verbinding verbroken, ja, in die landen waarschijnlijk povere verbindingen.


Maar niet getreurd: vijf minuutjes later was er reeds een nieuwe vriendin, Françoise uit Perpignan die me met een opbeurend “Coucou!! C’est Françoise” tot enige conversatie wou bewegen. Maar op de radio kwamen er onheilspellende berichten omtrent een mogelijke derde golf. Als nog niet gevaccineerde wou ik me niet verder op glad ijs begeven. Je weet nooit met die losse contacten. Fuck Corona.

Door Christian Raes