kr-nieuws.be
Christian Raes Schrijver

Christian Raes

Vrijwillige  Medewerker KRN

Penelope

© Shutterstock











Penelope



Tja, madamke. Dat is al een oud toestelletje hé…”
“Maar ja. Het is voor Disney. Die schone films van Sneeuwwitje, en Jungle Book en van die viskel…Mijn vriendin zegt dat ja die ook op uwe telefoon kan zien.”

“Absoluut, mevrouwtje. Hetzelfde lijk in de cinema. Gewoon vragen en hij speelt het. Het zijn schone films hé! Ik zie ook graag Disney. Bambietje zie ik graag spelen.”


“Oh ja. Zo’n lief beestje. En gij kunt dat arrangeren?”

“Zal wel zijn. Ge gaat wel een nieuw toestelleke moeten kopen en een nieuw abonnementje.”


“Ne nieuwe televisie? Maar de mijne speelt nog goe? “

“Ba neen, schat. Geen nieuwe TV. Kijk, dat werkt met een kabelke allemaal automatiek. Kom maar ne keer mee, we gaan eens zien naar onze nieuwe modellekes. Schoon hé, al die kleurkes! En ze kunnen perfect in uw sacoche.“

“Hebt ge die ook in solden? Ik ben niet rijk weije…”


“Zwijg madame. Ik mag het eigenlijk niet zeggen van mijne baas, maar kijk, bijvoorbeeld dit modelletje. In superpromotie. Omdat de Rode Duivelkes zo goed gespeeld hebben.”


“Vo de voetbal? Maar ik wille filmkes van Disney! “

“Voetbal, films…geen probleem. En , ge ziet er nog jong uit, zelfs een sexfilmke…”

“Ach, gij sloebere...sedert dat mijne vent dood is, ist gedaan met de retteketet".

"Wat peis je? Dat nieuw toestelleke en een nieuw abonnement? Ik ga er Netflix op steken."


"Ne Lattoflex?"

"Nee Netflix, ze spelen daar ook de Kampoenen. Allez, ik ga het allemaal in mijne computer steken. En met te betalen zijt ge ervan af! Het gaat nog een tijdje duren."


"Tis goed joengne. Ik ga ter binst mijn commissies doen".

"Tpt subietjes madame. De volgende !".


U vermoedt wellicht dat ik mij in een gsm-tempel bevind. Nieuwe 'essential services' die als paddestoelen uit de grond geschoten zijn. Veel kleurige apparaatjes, kabeltjes...maar vooral bemand door blitse verkopers. Een betere naam is "sales-operators"of "local support engineers". Ze hebben allen hetzelfde profiel: netjes ge-gelde haardos, mooi bruin gebrand, breed glimlachend, kortom gladde kerels waar ik een grote bewondering voor koester en stiekem wat jaloers op ben. Het moet geen sinecure zijn deze hight-tech aan ons debielen te slijten. Wij, die er geen fluit van kennen maar hebberig naar die mobiele speelgoedjes lonken en eenmaal gekocht een paar dagen in de knoei zitten..


Er volgde nog een corpulente dame wiens snode ex haar gsm had meegepakt en "ik maar betalen, meneer", kom, kom, nieuw machientje mevrouw, pasklaar contractje, noch wat gezellige bijkomende losse abonnementjes (één maand gratis!) incluis, en klaar is kees.


Nu was het mijn beurt. Nonchalant wierp ik mijn aftands nokia-tje op de balie, "Bakje zijn dienst gedaan hoor, tijd voor een nieuw modelletje ", zei ik losjes in een poging om Brando en Mastroani te imiteren. "Zeker amigo!" Haha, ik merkte vreugdevol dat onze glamour-boys merkten dat ze niet met een klojo te maken hadden.


"Ook het Duivels modelletje? Kijk zie, nog juist ééntje in stock. Wat Netflix, wat Football? Een paar gamekes?" Ik klikte het apparaatje met een losse pols een paar keer open toe en bestelde met een vrolijk "doe maar gastjes!"

Ziezo, ik voelde me een eveneens een latin lover klaar om het jeugdig vrouwvolk te versieren. Eenmaal thuis bekeek ik fier mijn nieuwe aankoop. Vlug eens operatief maken dacht ik. Die app's installeren verliep vlot, moeilijker werd het met al die nieuwe accouts. Vorige wachtwoorden? Gebruiksnamen? Wist ik veel. Ik begon te beseffen dat mijn wilde hubris me weer eens parten had gespeeld. Ik begon meer en meer "klem" te zitten. Ook de vorige contacten waren foetsie, moest eigenlijk maar gevraagd hebben om over te zetten. Nou...eigen narcistische schuld.


De dag erop kwam mijn kleindochtertje (acht) op bezoek en ik toonde trots mijn nieuw speeltje. Ze zag vlug dat het nog niet "zo goed werkte" en met haar kleine vlugge vingertjes maakte ze fluks de nodige accounts en tutti quanti aan. Ik vertelde quasi onachtzaam dat ik zogezegd "nog geen tijd had gehad...", maar ik was kinderlijk blij. Als je dit ooit leest, lieve schat, nogmaals grote zoen.

Ik moet plots denken hoe het moet geweest zijn hoe onze ouders hun eerste TV-toestel ooit operatief moesten krijgen.


Maar toen waren verkopers ook installateurs, die zo nodig op het dak klommen om je antenne naar Brussel-Frans te richten. Ten minste als er geen mist was. En had je Penelope, waar Paula Semer je als "modern gezin" hielp een wasmachine aan de praat te krijgen en de homofobe medemens niet onmiddellijk aan de galg te hangen. Voor de computer hadden we Bart Peeters, maar dit is ook al verleden tijd.


Nu vlug wat chatten, facebooken en mailkes sturen. En wie weet is er een film van Disney.

Door Christian Raes