kr-nieuws.be

Regonale Familie berichten

Huwelijken - Jubileums - 100... jarigen enz...

100 JARIGE Raymonde Verschoore

100 JARIGE Raymonde Verschoore - © foto JVGK

Raymonde wordt gefeliciteerd met bloemen en geschenkje van Schepen Stephanie Demeyer - © foto JVGK

Raymonde op foto met familie en Schepen  Schepen Stephanie Demeyer - © foto JVGK

Raymonde met het personeel van woonzorgcentrum 't Hoge Kortrijk - © foto JVGK

Noella Lainez is 101

Noella Lainez is 101


Nu meer dan een eeuweling in Heule, namelijk Noella Lainez is vandaag 31 mei 101 jaar geworden . Noella woont nog altijd in haar huisje in de Kortrijksestraat 194 in Heule . Met hulp van de kinderen kan ze nog goed uit de voeten enkel mijn oogjes zegt ze ! Vorige week was ze nog bij de Cardioloog in AZ Groeninge op consultatie u bent mijn oudste patient lachte de dokter weg . Ze is de weduwe van Jules Felhoen die reeds 30 jaar geleden overleden is . Noella is geboren in Sint-Eloois Winkel en na negen maanden verhuisd naar de Wittestraat in Heule (Sente) samen met haar ouders Adolf Lainez en Ierma Leenknecht . Ze komt uit een gezin van acht kinderen zeven meisjes en een jongen . Haar jongste zus is maar twee jaar geworden t’was de zevende opeenvolgende dochter en werd naar Koningin Elisabeth genoemd die ook haar meter was . Noella liep school in Sente en dan dienen bij architect Reyntjes in Zwevegem . In 1948 trouwde ze met Jules Felhoen (Schoenhersteller) .Ze woonde eerst een paar jaar in Zwevegem en kwam dan naar Heule wonen in de Kortrijksestraat waar ze samen een schoenwinkel runden . Haar man Jules heeft nog een paar schoenen moeten maken voor Prinses Marie-José , dochter van Koningin Elisabeth en zus van Leopold III . De Felhoentjes zijn ook gekend als hulpverleners Brandweer en Rode kruis . Noelle is moeder van vier kinderen twee meisjes en twee jongens . Nicole is oudste was afdelingshoofd van Rode kruis Heule & Kortrijk , Marc is veel te vroeg van ons weggegaan in 2014 hij was Adjudant bij de vrijwillige brandweer van Heule . Christine was douanebeambte en Geert (Samson genoemd ) Beroeps korporaal-Ambulancier 112 bij de brandweer van Kortrijk later Fluvia . Nu op pensioen medewerker van Kr-Nieuws .Noella en Jules waren lid en of bestuurslid van verschillende organisaties waaronder Brandweer Heule waar Jules ere-adjudant was , Samana , Tuinhier -Heule , Okra en Neos . We hebben een mooie dag gehad vandaag samen Nicole , Roos , Christine , Ghislain , Geert en Ann zegt Noella, in Sente waar Geert en Ann wonen . Aperitief glaasje Champagne in ’t zonneke met een hapje en dan lekker eten ook het bezoek van de Schepen van de Stad Kortrijk Stephanie Demeyere met een bloemetje en veel meer was TOP .Ook wil Noella iedereen nog bedanken voor de vele verjaardagkaartjes die ze ontvangen heeft zeker meer dan 150 zelfs eentje van het koningshuis en Burgemeester Ruth Vandenberghe . Nu op naar de 102 maar t is nog een lange weg hoor lacht ze !! / Tekst en foto’s Geert Felhoen (Samson) medewerker kr-nieuws.

Maria-Theresia Van Craynest 100 Jarige in St Carolus Kortrijk

© foto JVGK

© foto JVGK

Maria-Theresia Van Craynest viert 100ste verjaardag in bijzijn van familie, vrienden en personeel van het wooncentrum St-Carolus te Kortrijk. Schepen Stephanie Demeyer (team burgemeester) bracht de jarige ook een bezoekje om felecitaties, geschenkjes en bloemen te overhandigen aan de jarige van Stad Kortrijk. / foto's JVGK

René Van Overtfeldt
viert 100ste verjaardag

© foto JVGK

René werd een eeuw geleden geboren op 3 april 1922, een geboortedatum die hij deelt met de legendarische Amerikaanse actrice-zangeres Doris Day. In datzelfde jaar werden ook nog grootheden als Christopher Lee en Toots Tielemans geboren. Tijdens zijn leven zag René 8 pausen de revue passeren, 5 koningen, 30 eerste ministers en 15 Kortrijkse burgemeesters. Maar zijn verhaal begon niet in Kortrijk, maar zag het levenslicht in Waregem.


René was het vierde van zes kinderen in het gezin van aannemer-stukadoor Alfons Van Overtfeldt en Irma-Alina Corbani. 41 jaar lang werkte René voor dezelfde werkgever, BARCO, waar je het schopte tot directieafgevaardigde. Je was er heel graag gezien, in het bijzonder door die ene collega, Godelieve, die jouw echtgenote werd. Het huwelijk werd gezegend met twee kinderen: Geert en Josiane.


Daarna kwam jouw kleinkind Lynn en samen met haar man Cédric zorgde zij voor drie achterkleinkinderen: Femke, Céleste en Ceryl. Een heel mooi nageslacht, een stevige stamboom van honderd jaar oud.


In zijn vrije tijd houd René van kaarten met de vrienden en natuurlijk van biljart, vroeger in de Middenstand en vandaag hier in het Heilig Hart. René, van harte gefeliciteerd met jouw 100ste verjaardag. Om het in biljarttermen te zeggen: dat is een straffe stoot. Geniet van jouw dag, geniet van jouw familie. Proficiat!

Martha Rommel is 101 jaar 

© foto JVGK

© foto JVGK

Martha Rommel geboren 26 maart 1921 wordt 101 jaar


Ze werd geboren in de Kuurnesteenweg nr 25 in Kortrijk als 4de dochter in een gezin van 5 dochters. Haar ouders waren Cyril Rommel en Rachel Meersman.


Haar vader diende het leger gedurende 4 jaren: 2 jaar als brievendrager in de loopgraven tijdens de oorlog 1914-18 en nog eens 2 jaar voor zijn ‘lot’. Zijn oudste dochter werd kort na zijn vertrek naar het front, geboren. Na 4 jaren van afwezigheid werd één jaar later een tweeling geboren en het jaar daarop, mijn moeder Martha Rommel. Zes jaar later volgde de jongste zus. Gezien de tijd was de opvoeding nogal streng. Als kind had je geen inspraak, je deed gewoon wat jou opgedragen werd zonder vragen. Praten aan tafel bvb, was gegarandeerd de pet van vader tegen je hoofd. Lezen was uit den boze en was een bewijs dat je lui was.


Ze had een heel goed contact met haar vader en bewonderde hem voor zijn rechtvaardigheid.


Ze liep kleuterschool in de St Eloois-school in haar geboortestad maar houdt daar maar weinig herinneringen aan over, buiten het feit dat ze daar eens als straf (ze had in haar broek geplast) tijdens de lesuren op de speelplaats werd buitengezet. Het was in volle winterperiode en zo hield ze daar een zware longontsteking aan over, het was dermate ernstig dat ze ‘berecht’ werd omdat men vreesde voor haar leven. Dit feit maakte dat haar vader uitkeek voor een andere school. Na een lang herstel begon ze haar lagere school met haar 3 oudere zussen bij de ‘Paulientjes’. Het onderricht verliep in de Franse taal, zo mocht er geen woord Nederlands gesproken worden tijdens de speeltijd op straf van boete.


Als een vlotte, leergierige leerling herinnert ze zich nog de vriendelijke Soeur Marie-Désiré, als een heel goeie leerkracht die haar aanmoedigde. Vier keer dag liep ze met haar 3 oudere zussen de St- Elooisdreef door van de Kuurnesteenweg tot aan de Paulientjes.


In de loop van haar 6de studiejaar werd ze van school weggehaald daar haar moeder door een kwalijke val, niet in staat was om zorg te dragen voor het huishouden. Haar moeder besliste dit omdat ze de wedde van de 3 oudere zussen ,die reeds in de fabriek werkten, niet wou missen. Daar zij  door haar leeftijd nog schoolplichtig was, werd er een aanvraag ingediend bij het Bisdom van Brugge om die schoolplicht teniet te doen. Dit was voor haar moeilijk aanvaardbaar. Enerzijds de onervaren, jonge leeftijd om een huishouden van 7 te runnen en anderzijds de grote interesse op school en het contact met vriendinnen en leeftijdsgenootjes te moeten opgeven. Rond die periode verhuisde het gezin naar de Veldstraat in Kortrijk.


Na een zekere tijd nam haar moeder weer het huishouden in handen en werd zij, zoals haar oudere zussen, naar de fabriek gestuurd, een confectiebedrijf alwaar ze na enkele jaren ‘buitenvloog’, zoals zij dit met een beetje kwaadheid uitdrukt. Haar moeder dwong haar, bij de aanvang van haar werk op het atelier ’s morgens, te handtekenen voor haar zus, die nog in bed lag…. een verantwoordelijke betrapte haar daarop met de gevolgen dat ze allebei, zij en haar zus, op staande voet werden ontslagen. 


Ze herinnert zich de deugddoende maar inspannende fietsuitstappen naar de zee met haar vader en enkele zussen. Wetende dat haar vader, die postbode was, jaarlijks gratis treinticketten ontving om het land rond te reizen en ze dan telkenmale opnieuw, op ’t eind van het jaar, weer ongebruikt inleverde. Aan zee werd er dan gezwommen en die eerste keer herinnert ze zich nog dat de zelfgebreide zwempakken, éénmaal in ’t water de wol helemaal uitrekte en hun zwempak afzakte. Tot algemene hilariteit natuurlijk.


Rond het jaar 1939, begin oorlogsperiode, liep ze door een val een ernstige breuk op aan haar voet. De nodige zorg voor die breuk verliep heel slecht wat maakte dat ze na 6 weken gips opnieuw werd geopereerd. Ze hield er 3 maal, 6 weken gips aan over met een blijvend letsel aan die voet.


En zoals soms achter een ongeluk een geluk schuilt… daar ze door dit letsel de meeste tijd zittend moest doorbrengen was het fabriekswerk nogal hinderend. En als een welgekomen toeval maakte ze kennis met de gekende kleermaker Victor in Kortrijk die haar een opleiding als kleermaakster aanbood. Zo leerde ze bij hem, zittend op een lange kleermakerstafel, haar “stiel”. Ze genoot van het handwerk dat haar werd aangeleerd en vond het heel wat boeiender dan werken in een confectie bedrijf. Met liefde voor het vak maakte ze na een tijdje zelf haar eigen kleren.


Rond die periode ontmoette ze haar toekomstige man. Hij, van Kuurne afkomstig, die een oogje had laten vallen op die Kortrijkse schone maar niet ten volle de durf had om haar aan te spreken, reed dan maar tegen haar fiets aan, om zich dan achteraf te gaan excuseren met de belofte de fiets te herstellen…en ’t water was gebroken, de fiets werd hersteld en cupido kreeg volle vleugelslag!


Ze huwden in de St Janskerk in haar geboortestad in 1943, volle oorlogsperiode, ze had zelf haar bruidsjurk gemaakt. Alles moest zoveel mogelijk onopgemerkt blijven daar haar man ondergedoken leefde. Hun huwelijk werd voltrokken in de late namiddag waarna ze haastig en op hun hoede, langs de Leie terugkeerden naar Kuurne alwaar ze zouden meewonen in een kamertje bij haar schoonouders. Door zijn situatie als ondergedokene verbleef hij op een geheime plek daar dichtbij. Ieder dag bracht ze hem een bezoek en eten. Ze leende geld aan haar schoonvader om een eigen naaimachine te kopen en zo van thuis uit haar beroep van kleermaakster te kunnen verderzetten.


Ze huwden op 9 november en dag op dag één jaar later, werd hun zoon geboren en nog een jaar later liep de oorlog ten einde. Ze was altijd al iemand geweest die de zaak zonder veel getreuzel aanpakte en het zat ook in haar karakter, om samen met haar man van haar leven iets te maken, een duidelijk doel vooropstellen om ernaar toe te leven. Dat maakte dat ze beiden als jong gezin met een zoon en dochter intussen, een lapje grond kochten in de Steenovenstraat in Kuurne en er hun eigen huis op bouwden Ze hielt van haar job, was er voor gewaardeerd en werkte heel hard. De droom om met haar man, een brouwerszoon die altijd bij zijn vader had gewerkt, een eigen bierhandelszaak op te zetten, groeide en kreeg vorm. Door hun beider werklust en wilskracht werd die droom werkelijkheid. Hij, was een sociaal en graag gezien figuur die graag zijn werk deed, terwijl zij als huismoeder naast haar kleermakers job ook nog een deel van de boekhouding op zich nam. Door hun beider inzet en daarmee de bloei van hun éénmanszaak werden ze genoodzaakt om opnieuw te bouwen en ditmaal met een groter magazijn voor hun zaak. Hun grootste drijfveer in hun leven was vooral de wens om aan hun kinderen betere kansen te bieden dan zij hadden gehad. Ze waren terecht dankbaar en fier bij het zien dat ze daarin waren geslaagd. Dit deugddoend gevoel werd dan ook nog versterkt met de komst van kleinkinderen.


Inherent aan het leven zijn er ook de schaduwzijden en zo op een gegeven moment kwam de moeilijke, onontkoombare beslissing dat de zaak verkocht moest worden daar haar man, na een hartinfarct, de werkdruk niet meer aankon. Het werd een moeilijke periode van zoeken naar evenwicht.


Dit evenwicht werd enige tijd later nog meer aan het wankelen gebracht door het overlijden van hun zoon door een ongeval. Hij was 32 en vader van hun 2 oudste kleinkinderen. Een pijnlijke situatie die vanzelfsprekend zijn tijd nodig had om te begrijpen, te aanvaarden, te helen. Opnieuw te leren leven, maar ditmaal met een geliefd kind aan de overkant. Ook voorzichtig weer durven lachen naar het leven, dankbaarheid durven tonen voor de vele liefdevolle jaren samen met hem, alsook hem zien verder leven in zijn eigen kinderen, hun kleinkinderen dus.


Het werd een periode in hun leven van ‘loslaten’: hun bloeiende zaak werd overgelaten, een kind werd afgegeven, hun huis werd verkocht om te verhuizen naar een kleinere woning. Zoals ook zo vaak in het leven, dood en geboorte in elkaar vervlochten zijn werden zij in die heel delicate, naar evenwicht zoekende periode, opnieuw grootouder van de 3 kinderen van hun dochter.


Gezien de pensioenleeftijd zich aanbood en mede door de weggevallen werkdruk kwam er ruimte en tijd vrij voor geregelde uitstapjes en echte vakantie. Vaak spoorden ze met de nachttrein naar Sospel in ’t Zuiden van Frankrijk waar ze bij haar oudste zus logeerden 


In 1984 overleed haar man aan een hartziekte. Ze verhuisde opnieuw en koos als alleenstaande voor een appartement in het centrum van Kuurne.

Door haar onblusbare wilskracht en de verworven wijsheid die zij uit het leven leerde bracht ze haar tijd door met haar geliefd naaiwerk, een wekelijkse zangstonde bij een koor in Kortrijk en uitstapjes met haar zus of vriendinnen. Met zij als enige ‘chauffeur’ werden er heel wat uitstapjes gemaakt naar zowel Sluis als naar de Ardennen. Ook in familieverband reisde ze vaak mee voor een zomervakantie naar Frankrijk,


De kroon op haar reispalmares is ongetwijfelt Pasen 2001, de reis naar Egypte met haar dochter en kleindochter, zij was net 80 geworden! We leefden er met ons 3, een 10-tal dagen mee in een Bedoeïnendorp er werd geslapen op het strand of op een plek in de Sinaïwoestijn, onder een adembenemende sterrenhemel. Zelfs een ritje op een kameel onderweg naar het St Katharinaklooster in de Sinaï woestijn wou zij ervaren Werkelijk sublieme, bijzonder dankbare momenten intens beleefd door 3 generaties!


Haar naaiwerk was haar 2de huid en ‘Martje’ werd aan haar 90ste nog gevraagd om retouchekes te doen. Haar naaimachine was haar leven. Zelfs haar oudste kleinzoon moet het begrepen hebben van jongsaf aan, want in de kleuterklas vertelde hij aan z’n juf over zijn oma die alles kon maken met een naaldje en een draadje!


In 2018 verhuisde ze naar de Korenbloem waar ze nu reed een 3-tal jaren met dankbaarheid geniet van de warme, liefdevolle zorgen van bekwaam verzorgingspersoneel. Als moeder van één nog in leven zijnde dochter, grootmoeder van 5 kleinkinderen en overgrootmoeder van 11achterkleinkinderen blijft ze nog steeds geïnteresseerd in de doelen die wij, haar gezin, nu op ons beurt realiseren in ons leven in navolging van haar voorbeeld.


Haar dankbaarheid zit in kleine dingen zoals in de eerste plaats, een bezoekje of een telefoontje van haar gezin, familie of vrienden maar ook het bewonderen van een origineel gevouwde servet aan tafel…of de zon die binnenstraalt in haar kamer…of een tekening van haar achterkleinkinderen…


Haar wijsheid in het evenwicht vinden tussen ‘geven’: hetgeen zij altijd heeft gedaan en het ‘ontvangen’: een aanvaarden nu, hier te zijn. In het besef dat het leven één groot proces is van liefdevol loslaten en een oervertrouwen dat alles zijn zin heeft. Nog beter met haar woorden: “Het heeft geen zin om te klagen, heb vertrouwen en weet: Alles komt goed! “ Dit als een ode aan Martha Rommel die op 26 maart 2021 haar 101 wordt. / MJA / © foto JVGK

100 jarige José De Keyzer

Foto: José omringd met haar 2 dochters en Schepen Stephanie Demeyer en het persooneel van het Heilig Hart Kortrijk / © foto JVGK

José De Keyzer is geboren op 10 maart 1922 in De klinge, een grensdorpje met Nederland. Haar ouders, Petrus De Keyzer en Philomena Rossaer, waren boeren. José is de oudste van 4 kinderen ( twee broers en één zus). Enkel haar zus Suzanne leeft nog.


José ging naar de plaatselijke dorpsschool. Tijdens de oorlogsjaren ging ze naar de normaalschool in Ronse. Afgestudeerd gaf ze les in De Klinge.

Haar echtgenoot, opa Gilbert Blindeman, leerde ze kennen op een uitstap in de Ardennen. Van het een kwam het ander en ze huwden op 14 april 1951 op De Klinge. Na haar huwelijk mocht ze nog drie maanden les geven wat voor gehuwde dames in die tijd de algemene regel was. Kort nadat ze gehuwd waren zijn ze samen in Kortrijk komen wonen. Eerst in de Veldstraat, dan in Kapel ter Bedehof. Uiteindelijk bouwden ze in de Boezingestraat. Eind jaren ’60 nam ze de draad in het onderwijs weer op toen er een tekort was aan onderwijzers. Ze startte met enkele interims om daarna als vaste leerkracht tewerk gesteld te worden in het Bijzonder Onderwijs, school verbonden aan het Sint Amandscollege in Kortrijk.


Gilbert en José kregen samen 5 kinderen, 6 kleinkinderen en 13 achterkleinkinderen.


José is een heel zorgzame moeder, oma en grootoma. Het woord schoonzoon of schoondochter is voor haar taboe. We zijn allemaal haar kinderen. Haar interesse en grote liefde voor haar klein-en achterkleinkinderen is hierbij sprekend.

 

Toen haar zoon Marc op 19 jarige leeftijd slachtoffer werd van een verkeersongeval werd haar professionele carrière in het onderwijs van het ene moment op het andere totaal afgebroken. José werd uit haar klas gehaald en nam vanaf dag één de totale zorg van Marc op zich. Ze leerde hem lezen, schrijven, kortom alles en was dag en nacht voor hem in de weer.

 

Marc heeft zijn vaste verblijfplaats in Varsenare. Hij kwam tot twee jaar terug elk weekend naar huis. Er wordt tot op vandaag door de zussen gezorgd dat hij regelmatig zijn ma kan bezoeken in het H.Hart.

 

Steeds vond en vindt José veel steun en sterkte in haar geloof. Vooral de H. Maria neemt een belangrijke plaats in in haar leven. Ze ging samen met Marc na zijn ongeval veel op bedevaart. Ze bad en bidt veel, vooral voor ons allen. Naast de zorg en liefdevolle opvang van haar kleinkinderen ziet ze heel graag bloemen. Ze werden in haar tuin en op de vensterbanken heel goed verzorgd. De orchidee is de bloem die haar voorkeur geniet.

 

Tot op vandaag is José het kranige omaatje dat ons allen een heel warm hart toedraagt en nog steeds positief in het leven staat.  

Georgette Honoré is 100 jaar

foto JVGK

Georgette is geboren op 31 december 1921 te Hulste en was getrouwd met Joseph Vandenbussche.

 

Ze heeft les gevolgd in o.l.v. Bijstand en was op internaat. Voor haar huwelijk was Georgette secretaresse in de Primus, daarna zorgde ze voor de kinderen. Haar man Joseph was glasbewerker. Georgette had ook twee broers en een zuster maar die reeds overleden zijn.

 

Er werden vier kinderen geboren tijdens haar huwelijk, John, Jenny, James en Jersy er zijn reeds 10 kleinkinderen Inge, Christof,  David, Bart, Tina, Pascal, Brigitte, Saartje en Annelies er zijn ook 12 achterkleinkinderen  Brayn, Kasper, Margo, Arne, Celeste, Matteo, Ruben, Maxime, Lieze, Robbe, Louise en Emiel.

 

Georgette heeft ook nog hobby’s: breien en lezen en weet ze nog wat ze leest, ze is ook lid van Samana. Tijdens de vakantie gaat ze nog graag naar de zee, naar Lier en naar de Markt.


Haar geheim van een lang leven: voortdoen en gelukkig zijn met wat je hebt. / JVGK / foto JVGK